Aan het begin van het jaar lezen wij traditioneel het verhaal over de bruiloft te Kana. In dat verhaal gaan we van water naar wijn. Een beweging die oude papieren heeft. De evangelist diept het op uit de geschriften van Mozes die vertellen hoe het slavenvolk gaat van het water van de Rietzee naar de veelbelovende druiventrossen van het beloofde land. We komen het tegen in het verhaal van Noach die na de grote watervloed een wijngaard bouwt en dronken wordt van de wijn. En als in het uittochtverhaal de verspieders het beloofde land verkennen, ontdekken ze de druiven als tekenen van het goede leven.

Wijn is in de bijbel beeld van het visioen van een goede wereld, waarin mensen elkaar naar waarde weten te schatten. Een visioen waarin een medemens niet gezien wordt als een concurrent of als een bedreiging, maar als iemand die het  jou mogelijk maakt om te worden wie je bent. Met water red je het wel, maar de wijn staat voor het ware, kwalitatieve leven. Voor vrede en gerechtigheid.

Dat visioen was de bron van hoop in een dorre, verlaten woestijn. En nu mogen de verspieders de tekenen van die goede toekomst alvast wat voorproeven in dat veelbelovende land. Druiven en granaatappels ontdekken ze: tijd van leven. Maar ze zien ook reuzen, muren en spierballen in dat land. En de grote vraag is: wat laat je bepalend zijn? De angst voor de reuzen die in hun verkenningsverslag almaar groter worden of het vertrouwen dat er goed leven mogelijk is? Doen we het met een bruiloft zonder wijn, of geloven we dat er in de goede wijn zal worden voorzien? Leven we deze dagen in angst of in vertrouwen?

De vrouwen in Teheran, de zingende, geweldloze demonstranten in Minneapolis en ook de Oekraïners houden het vol omdat ze geloven dat het goede leven het zal winnen van de reuzen en de spierballen. Zij geloven in de kracht van water in wijn. Nu wij nog.

Komende zondag zingen en vieren we ons de angst te boven en proeven we even dat het anders kan.

Ad van Nieuwpoort